Alborz-01.png
alborz-popel.jpg
«راه حل های چالش روابط ایران و آمریکا» در مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری
ارسال در: 1392/07/25-08:18
مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری اولین نشست تخصصی خود را با هدف بررسی تحلیلی سفر هیأت دیپلماتیک ایران به نیویورک برگزار کرد.

مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری اولین نشست تخصصی خود را با هدف بررسی تحلیلی سفر هیأت دیپلماتیک ایران به نیویورک برگزار کرد.

در این نشست تخصصی بر اساس گزارشی از سفر هیأت دیپلماتیک ایران به نیویورک و فعالیت های انجام شده، دستاوردهای سفر و همچنین نقدها درباره آن تشریح شد.

بررسی راه حل های چالش های روابط ایران و آمریکا، تحلیل دیپلماسی در ارتباط با تهدید نظامی، ارتباط سیاست داخلی و دیپلماسی و بحث و بررسی های لازم درباره مذاکرات ژنو، از دیگر مباحثی بود که در این جلسه مطرح شد.

مقدمه

پس از تشکیل دولت یازدهم، مهم ترین اتفاق راهبردی در عرصه سیاست داخلی و خارجی کشور، سفر هیئت دیپلماتیک ایران به اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک بوده است. این سفر به دلایل متعدد از جمله حساسیت آن برای کشور، دیدار وزرای خارجه ایران و آمریکا، و بالاخص گفت وگوی تلفنی رؤسای جمهور دو کشور، از حساسیت و اهمیت بسیاری برخوردار بوده است. عطف به این اهمیت و حساسیت، اولین نشست تخصصی مرکز بررسی های استراتژیک ریاست در دوره جدید فعالیت آن، در تاریخ ۱۳۹۲.۷.۱۶ به بررسی دستاوردها و چالش های این سفر اختصاص یافته است.

حاضران در جلسه عبارت بوده اند از: دکتر حسام الدین آشنا (سرپرست مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری)، دکتر محمد نهاوندیان (رئیس دفتر رئیس جمهور)، دکتر امیرحسین زمانی نیا، دکتر داوود هرمیداس باوند، دکتر محمدحسن خانی، دکتر فؤاد ایزدی، دکتر اصغر افتخاری، دکتر محمدعلی فتح اللهی، دکتر جلال دهقانی فیرزوآبادی، مهندس عباس عبدی، دکتر مهدی آهویی، دکتر الهه کولایی و دکتر محمد فاضلی.

در این نشست، بر اساس گزارشی از سفر هیأت دیپلماتیک ایران به نیویورک و فعالیت های انجام شده، دستاوردهای سفر و همچنین نقدها درخصوص آن تشریح شده است. آنچه در ادامه آمده، خلاصه ای از مباحث مطرح شده در این جلسه است.

دستاوردهای سفر

به طور کلی، حاضران در نشست معتقدند اصلی ترین دستاوردهای این سفر در محورهای زیر قابل بررسی است.

اندیشه غیرقابل همکاری بودن ایران شکسته شده و تحرک از سوی غربی ها برای مشارکت در اقتصاد ایران آغاز شده است.

تحریم زیرکانه یک ماه و نیم پیش کنگره علیه ایران به منظور محدود کردن باراک اوباما در رابطه با ایران، در دستور کار کنگره قرار نگرفت.

تلاش برای چارچوب بندی رئیس جمهور ایران در قالبی که نشان دهد چیزی در ایران تغییر نکرده است شکست خورد.

مقابله با پروژه ایران هراسی تقویت شده و زمینه سازی برای توسعه تعاملات با آمریکا صورت گرفته است.

دکتر روحانی توانایی اجرای نمایش را از نتانیاهو گرفته و شاید اولین بار است که فرصتی فراهم شده تا از انزوای بین المللی اسرائیل استفاده شود.

چالش ها و انتقادات

اصلی ترین نقدها بر کلیت فعالیت دیپلماتیک صورت گرفته، قبل، در حین و بعد از سفر به این شرح است:

تکرار خواست برداشتن تحریم ها که سبب می شود ایران در موضع ضعف به هنگام مذاکره قرار گیرد.

شرط گذاشتن های آقای دکتر روحانی برای مذاکره با اوباما، منجر به عدم ملاقات شده و این خلاف منطق مذاکره است، زیرا آن چه باید پس از مذاکره به آن دست می یافته ایم به عنوان پیش شرط مذاکره طرح شده است.

این احتمال وجود دارد که توجه زیاد به دست آوردهای سفر، غفلت از تفاوت سیاست های اعلامی و اعمالی آمریکا در قبال ایران صورت گیرد.

مجمع عمومی کلاس درس نیست و متن تدوین شده برای قرائت در مجمع عموم، مثل متون درسی در پی تدریس به حاضران بوده است.

بالا بردن انتظارات مردم از مذاکرات و شرطی شدن اقتصاد به تحریم ها و مذاکرات خطرناک است. در این صورت، تحریم ها شاه کلید حل مشکلات تصور شده و در صورت شکست مذاکرات، تهدیدهای جدی تری روبه روی نظام قرار می گیرد.

اگر مذاکرات موفق نباشد ممکن است ده سال یا یک نسل مذاکره را به تعویق بیندازد.

منتقدان معتقدند واگذار کردن پرونده هسته ای به وزارت امور خارجه، ممکن است باعث تقلیل گرایی در سیاست خارجی و فراموش شدن بقیه عرصه ها غیر از مسأله هسته ای و مذاکره با آمریکا شود. در ضمن، وزارت خارجه چالش اجماع سازی در عرصه مسأله هسته ای را حس نکرده و قابلیت ساخت چنین اجماعی را نیز ندارد.

با پیشرفت به سوی بهبود روابط با آمریکا، با چالش ترس دیگر کشورها از بهبود رابطه و اتحاد آن ها علیه بهبود وضعیت مواجه هستیم.

راه حل های چالش های روابط ایران و آمریکا

برخی معتقدند باید ایران اقداماتی انجام دهد تا گروه در ایالات متحده که که در نهایت ایران هسته ای را پذیرفته اند و سیاست های آمریکا تاکنون را ناموفق می دانند و با توجه به اهمیت ایران خواهان بازبینی در سیاست آمریکا علیه ایران هستند، تقویت شوند.

اصطلاح لابی ایرانی که دکتر روحانی بکار برده اند، اصلاح شود. ما به «لابی ایرانی» احتیاج نداریم بلکه «لابی ایران» نیاز داریم. ضرورتی ندارد اعضای لابی ایران، حتماً ایرانی باشند.

ظاهراً گزینه دیدار با طرفداران ضدجنگ در این سفر وجود نداشته است.

یک رکن مهم لابی برای ایران شرکت های نفتی است. این شرکت ها را باید در ایجاد لابی ایران فعال کرد. لابی ارامنه خیلی قدرتمند است و ایران می تواند با توجه به مسائل منطقه ای از این لابی برای اهداف خود استفاده کند.

تحلیل دیپلماسی در ارتباط با تهدید نظامی

در حوزه نظامی تهدید نظامی ایالات متحده آمریکا تشدید شده است. لذا شاید برخی که به سیاست دولت در مذاکره با آمریکا انتقاد دارند احتمالاً از منظر تشدید تهدید نظامی به کلیت مسأله می نگرند.

با توجه به این که سیاست نظامی و دیپلماسی آمریکا در کنار هم فعالیت می کنند، ضرورت همگرایی در ساخت تصمیمات بر مبنای مشارکت بخش های سیاسی و دفاعی کشور احساس می شود. مناسب است سیاست خارجی و سیاست دفاعی باید در هم تنیده شوند.

ارتباط سیاست داخلی و دیپلماسی

مسأله اساسی در این بحث آن است که نسبت بین دیپلماسی و سیاست داخلی چیست. اصلی ترین ایده آن است که بدون هم صدایی و وحدت رویه در سیاست داخلی، حل مسائل سیاست خارجی ناممکن است. در تمام اظهارنظرها درباره دیپلماسی انجام گرفته، بحث موازنه قوای سیاسی در داخل نادیده گرفته می شود. از این منظر، مهم ترین انتقاد به رویکرد آقای روحانی آن است که ایشان در حوزه سیاست داخلی ضعف دارد و پشتیبان ندارد. نگاه ایشان آن است که مسأله سیاست داخلی را با سیاست خارجی حل کند. این کار غیرممکن است. تیم سیاست خارجی نمی تواند لجستیک سیاست داخلی را فراهم کند.

هر تصمیمی که در داخل بازتابش این باشد که یک گروه پیروز شده و یک گروه شکست خورده، نتیجه اش عدم انسجام و وحدت در داخل است. بر این اساس، احتمال شکاف در حاکمیت بر سر مذاکرات وجود دارد. از آن جا که غربی ها و خارجی ها نگاه می کنند ببینند در داخل چه صدایی شنیده می شود، نرسیدن به این شکاف و حفظ وحدت بسیار مهم است.

درخصوص مذاکرات ژنو

درخصوص مذاکرات آتی در ژنو نیز برخی نکات مطرح شده است که بیشتر پیشنهادهای افراد حاضر در نشست درخصوص چگونگی نگاه به مذاکرات و پیشبرد آن است.

برای به نتیجه رسیدن در مذاکرات باید نقشه راه را باید بر اساس پاسخ گویی به اهداف و راهبردهای آمریکا در مذاکرات تعریف کرد، یعنی در دو حوزه شفافیت و نظارت بر برنامه هسته ای ایران به نحوی که اعتمادساز باشد و منافع ایران نیز تأمین شود، راهبرد مشخص تعریف شود.

منبع :آفتاب
نظرات ارسالی:
 
مشارکت در بحث:
نام:
ایمیل:
متن پیام:
کد امنیتی:


درباره ما
جستجو
پیوندها
عضویت
ورود


RSS
آب و هوا



تمام حقوق مادی و معنوی این وب سایت متعلق به پورتال خبری البرز می باشد و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است.
البرز به هیچ ارگان ،دسته ، حذب و گروهی وابسته نیست

Copyright alborznews©2010 . All Rights Reserved